Από Πέμπτη 5 Μαΐου έως και Τετάρτη 11 Μαΐου θα πραγματοποιηθούν οι πολιτιστικές εκδηλώσεις "Ημέρες παιδείας και πολιτισμού 2011" στο σχολείο μας. Σ' αυτές τα παιδιά και οι υπεύθυνοι καθηγητές θα παρουσιάσουν τη δουλειά που έκαναν όλη τη χρονιά στα προγράμματα που συμμετείχαν παράλληλα με την υποχρεωτική διδασκαλία.
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
• Πέμπτη 5 Μαΐου, 19.30 : Παρουσίαση δραστηριοτήτων προγραμμάτων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης των περιβαλλοντικών ομάδων του σχολείου με θέμα: 1. Εναλλακτικές πηγές ενέργειας, 2. Εμείς ή εγώ, εσύ και οι άλλοι στα πλαίσια της αειφορίας, 3. Ecomobility, οικολογική μετακίνηση.
• Παρασκευή 6, Σάββατο 7, Κυριακή 8 Μαΐου, 18.30-20.30 : Παρουσίαση έργων μαθητών στο μάθημα της Τεχνολογίας, εργασιών στην Πληροφορική και Έκθεση Ζωγραφικής.
• Σάββατο 8 Μαΐου, 19.30 : Παρουσίαση δραστηριοτήτων Πολιτιστικών προγραμμάτων με θέμα: 1. Η Ζωγραφική συναντά την Ελληνική ιστορία (Η Ελληνική επανάσταση στη ζωγραφική), 2. Η Ελληνική ιστορία μετά την επανάσταση του 1821 στη ζωγραφική, 3. Σύντομος ενδιάμεσος απολογισμός του προγράμματος Comenius (διετές πρόγραμμα).
• Κυριακή 8, Δευτέρα 9, Τρίτη 10 Μαΐου, 19.30 : Θεατρική παράσταση-Ντάριο Φο, "Ισαβέλλα, 3 καραβέλες και ένας παραμυθάς".
• Τετάρτη 11 Μαΐου, 19.00 : αφιέρωμα με τίτλο "Τα παιδιά μας, η ελπίδα αυτού του κόσμου", με ποικίλο οπτικοακουστικό υλικό και πολύ τραγούδι.
Είμαστε όλοι καλεσμένοι να παρακολουθήσουμε και να συμμετάχουμε στις εκδηλώσεις.
Γραφή σε πήλινη πινακίδα, που βρέθηκε το περασμένο καλοκαίρι στην Ίκλαινα της Μεσσηνίας, είναι το αρχαιότερο γνωστό αποκρυπτογραφημένο κείμενο στην Ευρώπη, σύμφωνα με μελέτες. Η είδηση δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου στο περιοδικό «National Geographic», το οποίο αναφέρει ότι, κατά τους ερευνητές, η πινακίδα διασώθηκε από καθαρή τύχη όταν ένας σωρός σκουπιδιών έπιασε φωτιά πριν από 3.500 χρόνια. Η πινακίδα, που βρέθηκε σε ελαιώνα στο χωριό Ίκλαινα, 14 χλμ. βορειοανατολικά της Πύλου, είναι μυκηναϊκή και χρονολογείται μεταξύ 1450 και 1350 π.Χ.
Σύμφωνα με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μισσούρι-ST Louis και επικεφαλής των ανασκαφών στην περιοχή, Μιχαήλ Κοσμόπουλο, οι μέχρι τώρα έρευνες έχουν φέρει στο φως ενδείξεις ενός πρώιμου μυκηναϊκού ανακτόρου, γιγάντιους αναλημματικούς τοίχους, τοιχογραφίες και ένα ιδιαίτερα εξελιγμένο αποχετευτικό σύστημα. Το πιο εντυπωσιακό όλων όμως είναι η πινακίδα. Το περιοδικό αναφέρει κι άλλες δηλώσεις του καθηγητή, σύμφωνα με τον οποίον η πινακίδα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί μέχρι σήμερα οι αρχαιολόγοι δεν θεωρούσαν ότι μυκηναϊκές πινακίδες είχαν κατασκευαστεί τόσο νωρίς και δεύτερον επειδή όσες έχουν βρεθεί ήταν μόνο σε μερικά πολύ σημαντικά ανάκτορα, όπως οι Μυκήνες, ο προκάτοχος του σημερινού ρεκόρ. Στην Ίκλαινα υπήρχε ανάκτορο κατά την πρώιμη μυκηναϊκή περίοδο, ωστόσο την εποχή που φτιάχτηκε η πινακίδα, ο οικισμός ήταν ένας απλός δορυφόρος της πόλης της Πύλου, έδρας του βασιλιά Νέστορα. Το θραύσμα της πινακίδας έχει περίπου 2,5 εκ. ύψος και 4 εκ. πλάτος και τα σημεία που έχουν χαραχθεί αποτελούν πρώιμο δείγμα της Γραμμικής Β, γραφής που χρησιμοποιήθηκε κατά τη Μυκηναϊκή Περίοδο (17ος έως 13ος αι. π.Χ.) και αφορούσε κυρίως οικονομικά και λογιστικά θέματα της άρχουσας τάξης. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η πινακίδα της Ίκλαινας περιλαμβάνει από τη μια πλευρά τον σχηματισμό ρήματος που σχετίζεται με την κατασκευή και από την άλλη ονόματα και αριθμούς, που πιθανότατα αντιστοιχούν σε κάποιον κατάλογο ιδιοκτησίας.
«Πινακίδες τέτοιου τύπου δεν ψήνονταν, μόνο στεγνώνονταν στον ήλιο και γι’ αυτό τον λόγο ήταν πολύ εύθραυστες», δήλωσε ο κ. Κοσμόπουλος. «Προφανώς την εποχή εκείνη κάποιος πέταξε την πινακίδα σε κάποιο λάκκο και ύστερα έκαψε τα σκουπίδια του. Μετά η φωτιά τη σκλήρυνε και τη διατήρησε», κατέληξε.
Σύμφωνα με την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, η έρευνα της Ίκλαινας άρχισε το 1999 ως επιφανειακή και διήρκεσε το 2006. Το 2008 ξεκίνησε ως συστηματική ανασκαφή της Αρχαιολογικής Εταιρείας υπό τη διεύθυνση του κ. Μιχαήλ Κοσμόπουλου με εξαίρετα αποτελέσματα τριών ανασκαφικών περιόδων (2008-2010), τα οποία έχουν δημοσιευτεί στους τόμους των ετών 2008, 2009 και 2010 του ετήσιου περιοδικού «Το 'Εργον της Αρχαιολογικής Εταιρείας».
Το περιοδικό "Αρχαιολογία" που κυκλοφορεί τα τελευταία 30 χρόνια, διαθέτει ελεύθερα για ανάγνωση και μελέτη στον διαδικτυακό του τόπο τα περισσότερα από τα άρθρα των 113 τευχών που έχει εκδώσει από το 1981 μέχρι και σήμερα! Με ένα κλικ στον σύνδεσμο: ΤΕΥΧΗ ανοίγεται μπροστά μας μια τεράστια βιβλιοθήκη με άρθρα που αφορούν στην Αρχαιολογία και τις Τέχνες. Πρόκειται για άρθρα γραμμένα από Έλληνες και ξένους επιστήμονες, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκούς και θεωρητικούς της Τέχνης και της Αρχαιολογίας που δεν απευθύνονται μόνο σε ειδικούς αλλά σε κάθε έναν που αγαπάει τις Τέχνες, την Ιστορία, τη Φιλοσοφία και φυσικά την Αρχαιολογία.
Στα τεύχη του περιοδικού εξετάζονται σε αφιερώματα θεματικές ενότητες με αναφορές στην Αρχαιότητα, το Βυζάντιο, τη Νεότερη Ελλάδα και τη Σύγχρονη Εποχή.
«Εβδομη μέρα της δημιουργίας», «Η Αυλή των θαυμάτων», «Ηλικία της νύχτας», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Το μεγάλο μας τσίρκο», «Βίβα Ασπασία», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι». Τα παραπάνω, είναι μερικά μόνο από τα θεατρικά έργα που αφήνει πίσω του ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος έφυγε από τη ζωή πρόσφατα.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1922 στη Νάξο. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1935, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νίκαια. Στην Κατοχή, αναμείχθηκε στην Αντίσταση αλλά το 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς και οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν όπου κρατήθηκε ως τις 5 Μαϊου 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις. Από τη συγκεκριμένη εμπειρία του έγραψε το γνωστό αφηγηματικό έργο «Μαουτχάουζεν» στο οποίο βασίστηκε ο ομότιτλος κύκλος τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη.
Οταν γύρισε στην Ελλάδα, οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν κατά τη σεζόν 1945-1946 τον συνάρπασαν. «Εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου» είχε δηλώσει σχετικά. Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν είχε ολοκληρώσει τη γυμνασιακή του μόρφωση, τον εμπόδισε από το να σπουδάσει ηθοποιός. Ετσι, «μη έχοντας άλλη λύση για ν΄ανοίξει την κλειστή γι΄αυτόν πόρτα του θεάτρου, επιχειρεί να γράψει» όπως έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά. Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός. Συγκεκριμένα, το πρώτο του θεατρικό έργο ήταν ο "Χορός πάνω στα στάχυα" που παρουσιάσθηκε κατά την θερινή θεατρική περίοδο 1950 από τον θίασο Λεμού στο θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας. Πέρα από τα έργα του για το θέατρο, έγραψε επίσης για τον κινηματογράφο ("Στέλλα", "Δράκος", "Αρπαγή της Περσεφόνης", "Το κανόνι και τ΄αηδόνι".
Xαρακτηριστικό της γενιάς μου
είναι ότι μας κυοφορούσε η εποχή.
Θέλαμε να μιλήσουμε, να έχουμε
έναν «λόγο». Γι’ αυτό γράψαμε.
Η σχέση του έλληνα συγγραφέα με το εξωτερικό είναι παλιά. Εργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη έχουν ανέβει εκτός Ελλάδος επανειλημμένως. Στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας ανέβηκε το «Ο δρόμος περνά από μέσα». Στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, «Η αυλή των θαυμάτων». Στο Βερολίνο «Η γυναίκα και ο Λάθος». Στη Ρουμανία τα έργα «Οδυσσέα γύρισε σπίτι» και «Η αυλή των θαυμάτων». «Η πρώτη φορά ήταν σε πανεπιστημιακό θεάτρο της Βοστώνης, στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 με το «Οδυσσέα», και αμέσως μετά από τους τελειοφοίτους της σχολής Ράινχαρντ στη Βιέννη, σε μετάφραση των φοιτητών ανέβηκε «Η αυλή των θαυμάτων» που στη συνέχεια μεταφέρθηε σε βιεννέζικη θεατρική σκηνή», έλεγε ο Καμπανέλλης στο «Βήμα» το 2004, όταν τρεις θίασοι, στην Ουάσινγκτον, την Αγκυρα και την πόλη του Μεξικού βρίσκονταν ήδη στο στάδιο προετοιμασίας (κυρίως οι δύο πρώτοι) για τις πρεμιέρες τους. Ο ίδιος, πρωτίστως είχε αποδώσει την συγκυρία στην τύχη και την επιμονή κάποιων ανθρώπων που στήριξαν το έργο του.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης θεωρείται παγκοσμίως ο θεμελιωτής της μεταπολεμικής ελληνικής δραματουργίας και είχε ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Κύπρου, Θεσσαλονίκης και Αθηνών. Το 1999 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην Εδρα της Θεατρικής Δραματουργίας της Τάξης των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη ενώ του είχε επίσης απονεμηθεί η διάκριση του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος των Ιπποτών του Παναγίου Τάφου.